Wat zit er altijd in mijn auto als ik met kinderen rijd?

Mijn schoonzus stapte vorige week bij mij in voor een spoedrit naar de huisarts en zei: meid, je auto lijkt wel een mobiele speeltuin. Ze bedoelde het lief, ik geloof haar, maar ze was wel beduusd van het aantal dingen dat er in mijn passagiersstoel onder een doek lag. Want na zeven jaar moederrijden zit er een soort vaste collectie in mijn auto, en als je nu in je nieuwe gezinsauto bent gestapt en denkt dat de bekers in de cup holder genoeg zijn: nee. Hier is wat er bij mij standaard ligt.

Voor de duidelijkheid: ik ben geen ultragestructureerde moeder. Mijn auto is geen Pinterest-bord. Maar door schade en schande heb ik geleerd wat ik écht nodig heb, en wat ik dacht nodig te hebben maar nooit gebruikte.

De snack-laden, mijn redding op elk uur

In het zijvak van de bestuurdersdeur ligt altijd een kleine doos met rijstwafels, mueslirepen die niet plakken, en zo’n potje met rozijnen. Bewust geen chocolade, want dat smelt in de zomer en geeft narigheid op de zittingen. Mijn oudste heeft tegenwoordig veel honger op de meest gekke momenten, en als ik dan rij en hij zit te zeuren, kan ik blind in dat zijvak grijpen.

Achter mijn stoel hangt zo’n organizer met een paar vakken. Daarin: een fles water voor elk kind, een knuffel die altijd in de auto blijft (niet de favoriete, dan raakt ‘m kwijt), en een blocnote met potloden voor onze jongste. Mijn man vraagt elke keer waarom de favoriete knuffel niet mee mag, maar die les hebben we geleerd in Heerenveen toen Beer met een traan in mijn ooghoek werd vergeten op een tankstation. Sindsdien: reserve-knuffel.

Wat ik altijd in het dashboardkastje heb

Het dashboardkastje is mijn EHBO-tas voor het mama-leven. Daar zit in:

• Pleisters in verschillende maten, want kinderen voelen zich pas getroost als er een pleister op zit.
• Een klein tubetje arnica-zalf voor bulten en blauwe plekken.
• Tissues, vele.
• Een reserve-haarelastiek voor mij en mijn dochter.
• Een muntenrolletje voor parkeerautomaten die nog cash willen.
• Een opvouwbare boodschappentas voor onverwachte ophaaltjes.

En een pen die werkt. Klinkt simpel, maar je hebt ‘m vaker nodig dan je denkt: voor een briefje, voor een formulier, voor een afspraak. De laatste pen in mijn auto is van een tandartsbezoek twee jaar geleden, en hij doet het nog steeds.

De geheime schat: de geur-truc

Hier ga ik mezelf verraden. Ik heb een klein flesje lavendel-spray onder mijn stoel staan. Niet om de auto te parfumeren, maar voor als mijn jongste misselijk is op een bergweg. Een spuitje op een doekje voor haar neus, en de kotsemmer die we tweemaal hebben moeten gebruiken, blijft schoon.

De lavendel-truc kreeg ik van mijn moeder mee, en mijn moeder kreeg ‘m van haar moeder. Het is een van die dingen die ik moeilijk wetenschappelijk kan onderbouwen maar die voor ons werkt. Misschien is het de associatie met rust, misschien is het gewoon iets om op te focussen. Hoe dan ook: het flesje blijft.

Wat ik vroeger meenam en nu niet meer

Toen mijn oudste klein was, had ik mijn auto volgestouwd met activiteitenboekjes, stickers, magnetische spelletjes, een dvd-speler die ik aan de stoel hing. Ik dacht dat ik elke seconde van een autorit met entertainment moest vullen. Onzin.

Tegenwoordig hebben ze één boek mee per kind en verder mogen ze gewoon kijken. Praten. Soms ruzie maken en bij elkaar geraken. Soms slapen. Dat zijn de momenten waarvan ik later zal terugkijken en denken: daar bouwden we onze gezinsverhalen op. Niet bij een schermpje. En een tas vol stuff die niemand gebruikt is gewoon extra gewicht, in mijn auto en in mijn hoofd.

De afronding voordat ik wegrij

Ik heb één gewoonte die misschien een beetje gek is. Voordat ik wegrij, kijk ik even in de spiegel naar de kinderen achterin. Niet om iets te checken, gewoon om hen heel even te zien. Het is een seconde, soms minder, maar het herinnert me dat ik aan het rijden ben met de twee kostbaarste passagiers van mijn leven.

Dat klinkt sentimenteel voor een blog over wat er in je auto ligt, maar het hoort er voor mij bij. Want al die snacks, knuffels, pennen en spullen zijn niet het belangrijkste in mijn auto. Het belangrijkste zijn de gesprekken die we onderweg voeren, de liedjes die we meezingen, en die rust die ontstaat als je samen in beweging bent. Spullen helpen, maar ze maken niet de rit. Dat doen we zelf.

Wil je een doordachte vakantielijst voor verder dan een dagrit? Kijk dan ook eens naar mijn paklijst voor een autovakantie met kinderen, want daar zit alles in dat extra werk vraagt.