Mijn burn-out was een eye-opener! 

Ik geloof dat het al bijna tien jaar geleden is dat ik mijn burn-out had en ik kan je vertellen, dat is het beste dat me ooit is overkomen! Wat? Echt? Ja, ik kan een burn-out iedereen aanraden. Misschien gaat dat te ver, maar ik hoop dat jij je nooit in mijn situatie hoeft te bevinden. Lees daarom mijn ervaring en misschien herken je het en kan jij eerder aan de bel trekken.

Want hoe leer je het beste wat je grenzen zijn?
Precies, als je er ver overheen bent gegaan!

En dat was ik. Ik had een verantwoordelijke functie en ik voelde me ook enorm verantwoordelijk. Dit was mijn eerste echte baan en ik wilde het zo graag goed doen. Ik weet ook nog dat ik het best lastig vond om alle ballen hoog te houden. Want klant A. wilde dit en klant B. dat en ik zat er tussenin. Het moest goed gecoördineerd worden en dan was ook nog eens de voertaal voor een groot deel Engels, waardoor het heel wat energie kostte. ’s Nachts werd ik vaak wakker van iets dat ik was vergeten en dat moest ik dan niet vergeten voor de volgende dag. Langzaamaan werd ik ook steeds banger om iets verkeerd te doen. De werkdagen werden langer, het werk was nooit af. De mailbox was iedere ochtend een angstig moment en de nachten werden steeds korter.

Eerst werd ik nog om 6 uur wakker met het idee dat ik nog zoveel te doen had. Met de weken werd dat steeds vroeger. Ik voelde dat het niet goed zat en dat dit niet mijn toekomst zou zijn. Op dat moment werd ik gevraagd door mijn oude werkgever om terug te komen in een andere functie. Terug naar het vertrouwde nest en ik zei vrijwel direct ja- met goede afspraken over overwerken en vrije uren, want dat had ik al wel geleerd.

En toen ging het mis

Ik weet nog goed dat ik een zwaar gevoel had om aan mijn baas destijds te vertellen dat ik ermee zou stoppen, omdat ík het niet meer aankon. Ze hadden zoveel in mij geïnvesteerd, ik had zoveel lopende projecten en nog zoveel leuke projecten op stapel. Maar ik kon het niet meer. Ik kon het niet meer opbrengen. Op het moment dat ik mijn ontslag indiende, kreeg ik direct nog meer verantwoordelijkheden erbij. BAF. Ik kon alleen nog maar heel hard huilen. Huilen en huilen. Ik kon niet meer en werd naar huis gestuurd. Thuis vroeg de buurvrouw waarom ik al thuis was en ik brak.

De dokter noemde me overspannen en gaf me 6 weken rust op (ik noem het nog steeds een burn-out  of ‘een soort van overspannen’) Ik heb twee weken gejankt en voelde me behoorlijk lamgeslagen. Ik was bang om flauw te vallen in de supermarkt en durfde het niet aan om naar drukke gelegenheden te gaan.  Mijn moeder stuurde me naar de kapper voor een make-over en die middag me-time was het begin van het einde en een nieuwe start! Ik besloot om iedere dag iets te doen. Face your fears!

De arbo-arts zei dat ik een maand later weer in arbeidstherapie moest gaan. Ik nam mijn laatste vakantiedagen op en begon wat eerder bij mijn nieuwe baan, waar ze gelukkig helemaal van de situatie op de hoogte waren. Ik voelde me onwijs naar om mijn oude collega’s met al die onafgemaakte zaken te laten zitten, maar na een mailtje van hen moest ik dat ook maar naast me neerleggen. Uiteindelijk duurde het opbouwen bij mijn nieuwe baas 3 weken en daarna ging ik weer vol aan de slag.

Wat ik leerde van mijn burn-out

Het is lastig om een burn-out te accepteren, maar als je dat eenmaal hebt gedaan dan is het best bevrijdend. Dit gebeurt me niet nog een keer.  Zeven weken na mijn breekpunt was ik er weer. Die weken waren zwaar maar hebben me zoveel geleerd.

  • ’s nachts wakker worden omdat je iets bent vergeten: de druk moet van de ketel.
  • eerder wakker worden omdat je hoofd omloopt: aanpassingen maken!
  • wat vandaag niet lukt, kan morgen vast wel. Relaxter geworden dus
  • een baan met een te grote verantwoordelijkheid, dat is misschien niets voor mij
  • werken moet leuk zijn en vertrouw op je gevoel!
  • als je niks kunt en je belabberd voelt, dan minimaal 1 x per dag een rondje lopen!

Heb jij weleens een burn-out gehad of overspannen thuis gezeten? Of ben je tegen beter weten in gewoon doorgegaan?

Bovenstaand is mijn ervaring. Ik wil niemand voor het hoofd stoten. Iedereen ervaart het anders en gaat er anders mee om. Heb jij het anders ervaren? Geef dan een reactie hieronder of mail me jouw verhaal. Wellicht helpt jouw verhaal anderen wel.

Overigens is emigreren ook wel een enorm stressmoment. Omdat ik nu de signalen kende, konden we snel onze plan van aanpak veranderen en verdeelden we de emigratie in hapklare brokken

Filed under Gezondheid, Mensen, Persoonlijk
Tagged , ,
%d bloggers liken dit: