Eindelijk een eind aan alle zorgen

Voor wie mij al langer volgt, heeft misschien gezien dat er soms minder blogs online stonden. Enerzijds had dat te maken met minder inspiratie, minder druk om te moeten schrijven, maar het had ook zeker te maken met onze thuissituatie. Helaas.

Ik had zorgen. Geen geldzorgen, geen emigratiezorgen, geen afstandszorgen, nee ik had zorgen om mijn man. Om Floris. En ik kan je vertellen dat dit wel de naarste zorgen zijn die je kan hebben. Hij had problemen met zijn hart en als het dan om zo’n hart gaat.. Dan ben je bang.

Dan ben je bang dat je kaartenhuis instort. Dat je straks alleen achter blijft. Dat je een keer de ambulance moet bellen omdat het mis is. Dagelijks ben je ermee bezig. Hoe gaat het met hem, zie ik symptomen die op een ‘aanval’ kunnen wijzen. Met alcohol drinken werd ik voorzichtiger, stel je voor dat we naar het ziekenhuis moesten. Kon ik wel weg en de kinderen bij hem achterlaten? Het was niet prettig. Ik vind het prima om me zorgen te maken om mijn kinderen, dat hoort er nou eenmaal bij. Maar je zorgen maken om je man, die 40 is en eigenlijk nog zo jong is, nee. Dat hoort er gewoon niet bij.

Ik kan niet voor hem praten, maar het is wel je hart. Het is wel je leven wat daarvan afhankelijk is. Tel daarbij op dat hij een vrij hoge dosis medicatie kreeg, waar je levenslust ook niet echt door bevorderd wordt en het is dan gewoon voor allemaal kut. Ik had het gevoel dat alles op mijn dak terecht kwam. De zorg voor de kinderen. De zorg voor een hond die niet lekker in zijn vel zat. De zorg voor het huis. De zorg voor leuke dingen. De zorg, de zorg, de zorg… Regelmatig vroeg ik me af; ja en nu? Wie zorgt er voor mij? Wie maakt zich druk om mij?

Een eind aan alle zorgen

Overigens zorgde ik er ook wel voor dat ik bij niemand het achterste van mijn tong liet zien. Pas de laatste weken liet ik doorschemeren dat leven met zoveel zorgen, ook niet echt tof was. Waarom ik dat de laatste weken wel kon zeggen? Omdat er een eind aan zou komen!
Nadat we op een avond begin oktober op de eerste hulp belandden en Floris’ hart klopte als een bezetene, hadden we eindelijk bewijs om verder actie te kunnen ondernemen. Of beter gezegd; dat de cardiologen actie konden ondernemen. Nu was er bewijs van zijn ‘hartprobleem’ en werden we doorverwezen. Begin november konden we terecht bij een chirurg die aangaf hem snel te kunnen opereren. Dat snel, was binnen vier weken. De rust kwam terug hier in huis. Er was een datum wanneer al onze zorgen zouden eindigen. De laatste vier weken waren dan ook heel anders dan de weken en maanden hiervoor. Er was een soort rust, weer meer activiteit in huis en ik denk vooral veel opluchting!

Alle zorgen voorbij?

Afgelopen week werd Floris dan eindelijk verwacht in het ziekenhuis in St Gallen. Ik had vooraf met mezelf afgesproken dat ik pas zenuwachtig zou zijn op de dag zelf. Ik was wel gespannen, al kon ik het wel redelijk van me afzetten. Ik moest tenslotte nog een verjaardag vieren, de kinderen voor die dag verzorgd achterlaten en alles regelen voor weet ik veel wat. Mijn hoofd liep om en mijn huis… Hoe mijn huis eruit ziet, dat wil je echt niet weten. Één doffe ellende!
De dag van de operatie was er ook één om snel te vergeten. Voor de kinderen werd door heel veel lieve vriendinnen goed gezorgd. Mijn achterban om op terug te vallen, die geïnteresseerd was in mij, hoe het ook met mij ging, was super. Van alle kanten kreeg ik steun,  zo nodig en heel fijn. Al scheet ik die dag 7 kleuren stront en was ik alleen met mijn zorgen, ik wist dat er mensen ook voor mij klaar stonden. De operatie verliep niet helemaal zoals de artsen in gedachten hadden, maar het eindresultaat telt: de ritmeverstoorder is weggebrand. En… onze zorgen zijn voorbij! God wat ben ik blij, vooral voor hem natuurlijk. Zijn leven verandert nu weer ten goede en met zijn leven, hopelijk ook mijn leven 😉

Dus vanaf nu ben ik ook weer een vrij mens. Want ik ben er klaar mee. Vanaf nu wordt er weer geleefd. De zorgen zijn voorbij. Dat moet gewoon. Over dertig jaar wil ik pas weer met zorgen om mijn man geconfronteerd worden. Echt hoor. Wat een heftige maanden waren dit…

Filed under Persoonlijk
%d bloggers liken dit: