Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur | Update

De laatste keer knuffelen met je beste vriendin , de laatste keer spelen in de speeltuin met je lieve vrienden, de laatste keer naar Blijdorp, de laatste keer dat je hebt gegeten in dit huis, de laatste keer dat je met je zus bent wakker geworden in dit huis, de laatste keer dat je dit huis ziet.

‘Tot in Zwitserland papa.”
De laatste keer dat je je vader ziet. De volgende keer staat hij je op te wachten op het vliegveld van ons nieuwe land.

Ons nieuwe huis, ons nieuwe leven. Daar waar we allemaal eerste keren gaan beleven. De eerste nacht in ons nieuwe huis, de eerste ochtend in het huis, de eerste keer buitenspelen. Maar we gaan ook voor de eerste keer onze nieuwe buren ontmoeten en ik moet van jou cakejes of taart bakken zodat jij langs de deuren kunt gaan om je voor te stellen. “Ich bin Eva.” Wat heb je daar goed op geoefend.

Je hebt het al helemaal bedacht en je vindt het superspannend. Ik vertel keer op keer dat ik supertrots op je ben, dat jij gewoon gaat verhuizen naar een ander land en dat dat best wel heel stoer is. Soms is daar dan het besef dat je je vriendjes niet meer zo vaak gaat zien en dan ben je verdrietig.  Het is natuurlijk ook best onwerkelijk. Op het huis staan letters dat het in de verkoop staat. “Maar dan kan Percy nooit meer bij ons huis komen?” Gelukkig kunnen wij nog naar Percy’s huis gaan – ooit. Gek hè.

En dan is vanavond mijn laatste nachtje in dit huis. Ik vind het gek, niet erg. Ik ben een beetje weemoedig. Het was een mooie tijd hier, in huis maar zeker ook in dit dorp. Waar we de eerste jaren niemand kenden, is het nu compleet anders. Kinderen die overal en nergens spelen. Een bezoekje aan de supermarkt duurt soms wel uren door al het geouwehoer. Het is als een warm bad. Een warm bad dat we gaan verruilen voor een koude berg! Zie je het voor je? We gaan weer helemaal opnieuw beginnen. Vanavond gaan de spullen richting Zwitserland. Zondag volg ik met de meiden met het vliegtuig.

Ik blijf bloggen, maar het zal vast even wat minder zijn. Uiteraard moet het internet moet nog geregeld worden (elke dag naar de McDonalds is ook zo wat) en wil ik me volledig kunnen concentreren op de meiden en ons nieuwe huis. Maar, ik verwacht wel regelmatig een update te geven hoor. Ik kan toch niet zonder mijn blog.

daghuis

Marlieke is moeder van Eva en Liza. Ze is in 2014 geëmigreerd naar Zwitserland en houdt je op Lovethat op de hoogte van haar leven daar. Als moeder, als vrouw, als zelfstandig ondernemer en vooral als zichzelf.

10 Comments

Laat hier je reactie achter