Bitterzoet | Dag fijn huis in Pernis

Al met kerst kregen we het goede nieuws dat ons huis in Nederland verkocht was, toch was het tot vorige week nog spannend of allemaal daadwerkelijk wel door zou gaan en of we het allemaal wel goed geregeld hadden. Gisteren heb je kunnen lezen dat de verkoop door is gegaan en dus zijn we nu definitief van ons huis in Nederland af!

Precies twee jaar lang stond het op Funda. Het waren niet de beste foto’s waar men naar moest kijken, de foto’s werden op een regenachtige dag gemaakt. Aan de andere kant, de mensen die kwamen kijken zouden niet voor verrassingen komen te staan, omdat het echt een wezenlijke opknapbeurt nodig had.

Onze emigratie kwam redelijk onverwacht en was heel snel een feit. Tijd, energie en geld om ons huis snel voor de verkoop op te knappen hadden we niet en dat was echt hard nodig. Aan de andere kant, het was wel ons huis. Al waren de foto’s stom en lelijk. Ons huis was dat zeker niet. Het was ONS huis. Een huis waar we tien jaar lang fijn gewoond hebben, waar onze kinderen geboren zijn, waar we hele fijne zomers en winters hebben beleefd. Ons huis paste ons als een warme jas en dat gevoel is niet weggegaan, zelfs niet toen we het in de verkoop hadden.

Bijzonder dat je er nog met veel warme gevoelens over kan praten en het toch kan verkopen. Ik had er geen enkele moeite mee. Het is raar, maar het is ook iets wat erbij hoort. Je moet tenslotte verder. Je moet ook dingen kunnen afsluiten. En woensdag sloot ik het af. Al was het bitterzoet.

Bitterzoet, ik moet even spuien

Niet omdat ons huis weg was, maar omdat we de laatste week vreselijk slecht op de hoogte zijn gehouden door de notaris. Mede door hen hadden we (onnodig) stress, iets waar ik een nare smaak aan over heb gehouden. Het is toch niet normaal dat je pas 1,5 dag voordat je huis passeert bij de notaris, de eindafrekening krijgt? We verkochten ons huis met een behoorlijke schuld. Wij hadden ons erbij neergelegd, geld geregeld en waren vanaf woensdag aan het wachten op de rekening. Die kwam dus 5 dagen later, niet dat ze ons vertelden dat ze ermee aan de slag waren of wat we konden doen om de verkoop niet in de weg te staan. Nee, niks van dat alles. Mailtjes, belletjes en ga zo maar door volgden en uiteindelijk… belden ze Floris om opheldering te geven. Ik denk dat ze allang wisten dat ik giftig hen door de telefoon zou trekken.

Uiteindelijk kwam het door Floris goed, omdat hij maar teveel geld overmaakte waardoor het op tijd op de rekening zou staan. En als je denkt dat je dan een belletje krijgt dat al dat geld binnen is en niks meer de verkoop in de weg zou staan, nee hoor. Woensdagochtend mocht ik zelf nog even bellen of a. de betaling binnen was en b. of de volmacht die we hadden afgegeven volstond. Wat een gezeik. Om half vier zou er getekend worden. We zijn er maar van uit gegaan dat het goed is gegaan, want buiten een belletje van de makelaar dat de oplevering oké was, hebben wij die middag niks meer gehoord. De volgende dag stuurde ik maar een mailtje met de vraag of het allemaal goed is gegaan en wanneer we hier de papieren van zouden krijgen. We kregen bij gods gratie een mailtje met de volgende fijne tekst.

Geachte heer en mevrouw,

De overdracht heeft gisteren plaatsgevonden, u ontvangt geen afschrift van de akte van levering.

Met vriendelijke groet,

Verwachtte ik teveel? Is het echt teveel gevraagd om iemand die onzeker is, omdat ze in het buitenland woont, op de hoogte te houden?

Bitterzoet dus.

En nu is het huis niet meer van ons. We hoeven niet meer te zorgen voor dat huis in Nederland. We kunnen ook niet meer terug. Het is niet meer van ons en het is oké. Het was ons huis. Ons oude huis. Met warme gevoelens kijk ik op deze periode terug. Het was een fijne tijd in Pernis!

Dag huis
Dag tuin
Dag opbergschuur

In ieder huis gebeurt wel wat
Piep zegt de muis
Mauw zegt de kat
In ieder huis gebeurt wel wat
’t Is dit of dat

In de keuken loopt de kraan
Op de fruitschaal ligt een banaan
In de kamer spint de poes
In het bad, onder de douche

In ieder huis gebeurt wel wat
Piep zegt de muis
Mauw zegt de kat
In ieder huis gebeurt wel wat
’t Is dit of dat

Marlieke is moeder van Eva en Liza. Ze is in 2014 geëmigreerd naar Zwitserland en houdt je op Lovethat op de hoogte van haar leven daar. Als moeder, als vrouw, als zelfstandig ondernemer en vooral als zichzelf.

2 Comments

Laat hier je reactie achter